|
|
| Spjallþræðir > Sambönd > Innlegg |
|
|
|
|
| Höfundur 4x140 |
Dagsetning 22. maí 2010, kl. 23:02 |
ég er eiginlega alveg ráðþrota svo ég ákvað að spurjast fyrir hérna.
ég er 20 ára strákur og hef alltaf verið frekar hlédrægur og feiminn.
ég hef aldrei verið mjög vinsæll hjá stelpum (þ.e.s. þær eru allar vinkonur mínar :P) tvær kærustur í frammhaldsskóla, hvorug neitt til að tala um
en síðasta sumar hitti ég stelpu sem var eiginlega bara allt sem ég hef nokkurntíman dreymt um,
rosalega sæt, feimin eins og ég, algjört krútt, gáfaðri en ég :P
það fór svoleiðis að við byrjuðum saman mánuði seinna eftir að hafa hafa verið að hittast reglulega.
ég hafði aldrei upplifað þetta áður, ég var ástfanginn, eins og í bíómynd, var með fiðrildi í maganum í hvert skipti sem ég sá hana og það ótrúlegasta við þetta allt fannst mér að þetta var kærastan mín.
ég veit ekki alveg hvað gerðist í vetur,
ég fór að forgangsraða hlutunum alvgjörlega vitlaust,
ég fór að koma með afsakanir fyrir því að hitta hana því ég var frekar með vinunum.
við hættum nánast að hittast og þegar við hittumst þá fann ég ekki það sama og ég fann síðasta sumar.
þetta endaði allt í mars á þessu ári þegar hún kom til mín og sagðist ekki geta þetta lengur.
síðan þá hef ég glímt við tárin á hverjum degi, í hvert skipti sem ég hugsa um hana og okkur sit ég með kökkinn í hálsinum.
ég veit hvað ég gerði vitlaust og ég myndi gera ALLT til þess að hún gæfi mér annan séns.
hún segir að ef það er einhver framtíð í samböndum þá hættir fólk ekki saman til að byrja með og vill ekkert með það heyra að reyna þetta aftur.
ég held að ég hafi ómeðvitað, vegna vandamála með sjálfsálit reynt að eyðileggja þetta fyrir okkur vegna þess að innst fannst mér ég ekki eiga hana skylið.
held það sé kallað sjálfseyðingarhvöt
ég veit eiginlega ekki hvað ég held að komi útúr þessum póst,
sennilega er ég bara að leita að leið til að tala um þetta.
væri samt fínnt að fá einhver álit eða hugmyndir um hvað ég get gert.
auðvitað vill ég að hún sé hamingjusöm, ég vildi bara óska þess að hún gæti verið það með mér :/ |
|
|
|
| Höfundur Fóa |
Dagsetning 23. maí 2010, kl. 11:54 |
Þetta hlýtur að vera mjög erfitt, ekki síst af því að þú kennir sjálfum þér um sambandsslitin. Ef þú heldur í alvöru að þetta snúist um sjálfsálitið eða sjálfseyðingarhvöt hjá þér þá er fyrst skrefið að leita hjálpar við því. Talaðu við sálfræðing og reyndu að vinna þig út úr þessum málum. Ef þú átt að eiga möguleika á að vera í góðu og heilbrigðu sambandi við aðra stúlku þá verður þú fyrst að ná tökum á sjálfum þér. Láttu það vera forgangsmál núna.
Gangi þér vel
Fóa |
|
|
|
| Höfundur lind |
Dagsetning 25. maí 2010, kl. 10:33 |
Sæll og blessaður!
Ég held að fyrsta skrefið sé að tala við hana, leggja spilin á borðið og útskýra hvernig þér hefur liðið og hvers vegna þú fjarlægðist hana um tíma, þó svo að þú hafir elskað hana.
Auðvitað getur líðan manns breyst þó svo að maður sé ástfanginn, það eru ekki endilega fiðrildi í maganum alltaf... ástin þróast og breytist og verður bara dýpri ef rétt er á málum haldið.
Mér finnst þú útskýra þetta vel í bréfinu svo þú getur útskýrt fyrir henni málin á svipaðan máta. Vertu bara einlægur og opinn. Það er betra að gera það en að sleppa því. Þú hefur allt að vinna. Passaðu þig samt á því að vera ekki allt of ýtinn eða aðgangsharður, því það gæti virkað illa eða fráhrindandi á hana.
Stundum fjarlægist fólk aðra vegna óttans um að vera hafnað svo því finnst jafnvel betra að hafna aðilanum sjálfur fyrst...meðvitað eða ómeðvitað.
En nú ertu búinn að átta þig á þessu, svo nú hefurðu vonandi tækifæri til að bæta úr því núna eða seinna.
Og það sem skiptir mjög miklu máli varðandi þetta allt saman er að þú ræktir sjálfan þig. Byggir þig upp með því að styrkja sjálfstraustið. Stelpum finnst það að minnsta kosti mjög aðlaðandi eiginleiki hjá strák. Hafðu nóg að gera, sinntu áhugamálunum, vinunum, farðu í ræktina, fáðu útrás fyrir hreyfingu og tilfinningar með því að hreyfa þig og gera eitthvað sem þér finnst skemmtilegt að gera.
En það er líka mjög mikilvægt að þú hafir einhvern til þess að tala við, einhvern sem þú getur treyst fullkomlega. Það getur verið einhver í fjölskyldunni þinni, vinur eða einhver utanaðkomandi s.s. sálfræðingur eða einhver traustur aðili sem tekur fólk í samtalsmeðferðir.
Taktu einn dag í einu og gerðu eins vel og þú getur. Ég veit að þú ert í krísu núna, en mundu að krísa þýðir hætta og tækifæri. Kannski opnast einhverjarnýjar dyr hjá þér með hækkandi sól.
Ég hef staðið í þínum sporum sjálf og hélt að það væru bara endalok framundan.....en það var svo margt frábært sem gerðist í kjölfarið. Eitthvað sem ég hafði alls ekki séð fyrir eða dreymt um einu sinni.
Sendi þér mínar bestu kveðjur 
|
|
|
|
| Höfundur 4x140 |
Dagsetning 26. maí 2010, kl. 03:29 |
þakka góð svör
Ég talaði við hana í kvöld, og ég veit að hún hefur enn tilfinningar til mín en hún segist aldrei geta farið í gegnum þetta aftur.
ég veit hvað fór úrskeiðis, og ég veit að ef ég fengi annan séns með henni þá myndi þetta ALDREI fara á sama veg, ég gæti aldrei gert henni þetta tvisvar.
ég er búinn að lyggja andvaka síðustu 4-5 nætur, hef sofið kannski 2-3 tíma yfir dagin eftir vinnu.
sama hversu þreyttur ég er á kvöldin þá næ ég aldrei að tæma hugan og sofna, það eina sem ég get hugsað um er hún.
ég veit að þetta hljómar cheesy en ég trúi því að hún hafi á einhvern hátt verið "sú rétta"
hún lagði allt sitt traust á mig, ég svaraði því með því að særa hana rosalega.
ég er rosalega lokaður og á erfitt með að tjá mig um þetta við nokkurn, ég á þó eina góða vinkonu sem lyggur heima ólétt og hlustar á vælið í mér, finnst ég rosalega heppinn þar.
ég er ekki týpan sem sker sig eða eitthvað þvíumlíkt, en síðustu vikur hafa ansi drungalegar hugsanir náð að koma sér í hausinn á mér.
mig hefur virkilega langað að gera sjálfum mér eitthvað og meira að segja komið mér í þá stöðu að ekki hefði þurft annað en smá handarhreyfingu til að annaðhvort bækla mig fyrir lífstíð eða drepa mig.
ég veit að ég hljóma eins og ég sé nokkuð in control og mig langar að halda að ég hefði aldrei þorað því.
en svo allt í einu kemur upp þessi hugsun "fyrir hvern er ég að lifa ?" því ég er langt frá því að vera hamingjusamur og sé það ekki í dag hvernig það getur nokkurntíman orðið.
þetta gerir mig hræddan en ég veit að ég get ekki látið þetta heltaka mig, mér finnst þetta bara svo súrrealískt því þetta sér maður í myndum eða heyrir af útí bæ.
ég hef alltaf litið á mig sem nokkuð andlega heilbrigðan, en ég fer að efast þegar ég ranka alltíeinu við mér og átta mig á því að ég er á opnum vegi á góðum hraða að reyna mana mig í að henda bílnum útí hraun.
ég veit að þetta hljómar svoldið over the top, ég meina það sem flestir hafa sagt við mig er "kommon þetter bara stelpa",
hún var aldrei "bara stelpa"
hún var stelpan mín |
|
|
|
| Höfundur lind |
Dagsetning 27. maí 2010, kl. 09:14 |
Sæll og blessaður!
Já, gott hjá þér að tala við hana af einlægni. Þó svo að hún sé kannski ekki tilbúin ti að taka við þér núna, gæti það allt eins breyst hjá henni einn daginn. Kannski þarf hún bara tíma til að átta sig á hlutunum. Fólk byrjar oft saman aftur þó svo að það hafi hætt saman um tíma. Ekki ásaka sjálfan þig varðandi sambandið, þú ert bara mannlegur og fólk gerir mistök. En mistökin eru til þess að læra af þeim.
Tíminn einn mun leiða það í ljós hvort hún er sú rétta fyrir þig. Þegar ég stóð í þínum sporum þá hélt ég að ég væri í ástarsorg vegna þess að ég væri að missa af "hinum eina rétta" sem ég elskaði út af lífinu. En annað kom í ljós. Nokkrum mánuðum seinna kynntist ég yndislegasta og besta strák sem ég hef nokkurn tímann kynnst fyrr eða síðar. Þetta gæti líka gerst fyrir þig. Í dag er ég afskaplega fegin að hafa ekki varið lífinu með þessum sem ég hélt að væri hinn eini rétti....því að það var hann alls ekki!! Ég sé það núna. Auðvitað eru miklar tilfinningar í gangi þegar maður er í þessari stöðu og ég skil hvað þú ert að ganga í gegnum.
En varðandi þessar drungalegu hugsanir, þá held ég að það væri gott hjá þér að leita þér hjálpar svo þú komist yfir það versta. Þú getur leitað til heimilislæknis eða bráðamóttöku geðdeildar á Landspítalanum sími 543-4050. Það gæti jafnvel verið að þér yrði ráðlagt að fá lyf og samtalsmeðferð til að koma þér yfir erfiðasta hjallann. Svo gætir þú valið þér einhvern sálfræðing til að tala við úti í bæ eða leitað til geðhjúkrunarfræðings. Ég get bent þér á eina sem heitir Sigurlína Hilmarsdóttir (geðhjúkrunarfræðingur) og er í símaskránni. Tíminn kostar reyndar 8 þús. en mörg stéttarfélög taka þátt í kostnaði. Veit að þessi kona hefur hjálpað mörgum í þínum sporum. Þú gætir líka spurt foreldra þína að styrkja þig eitthvað svo þú hafir efni á því að leita þér hjálpar. Vertu líka einlægur við foreldra þína, talaðu við þá....til þess eru foreldrar. Þeir vilja hjálpa. Ekki ganga í gegnum þetta einn. Það er algjör óþarfi.
Farðu frekar einu sinni of oft að leita þér hjálpar en einu sinni of sjaldan.
Haltu áfram að hlúa vel að þér; borða reglulega, hreyfa þig eitthvað og vera innan um fólk. Passaðu upp á rútínuna. Varðandi svefninn þá getur verið gott að fá sér Magnesíum duft fyrir nóttina sem fæst í heilsubúðum (það heitir slökun eða calm). Það má taka 2 tsk. í vatni (fáðu leiðbeiningar um blöndun því það freyðir svo mikið í byrjun). Þetta er gott fyrir svefn, minnkar kvíða, pirring o.fl.
Sendi þér mínar bestu óskir með von um að það fari að birta til hjá þér
kv. lind.
P.S. Láttu svo vita hvernig gengur!
|
|
|
|
| Höfundur 4x140 |
Dagsetning 28. maí 2010, kl. 04:50 |
held að besta hugmynd mín hingað til hafi verið að pósta þessu inn, hefur bara hjálpað
held ég sé aðeins að skána, eða svona komin í gegnum það versta,
skráði mig á einkamál.is,
fékk svaka góð viðbrögð við auglýsingunni minni og er svona að salaust spjalla við nokkrar stelpur um hitt og þetta, hjálpar mér aðeins að hugsa ekki um hana
talaði við sálfræðing á miðvikudag, margt sem kom útúr því, er venjulega ekkert voðalega opin fyrir því að svona lagað hjálpi en það var rangt hjá mér
þetta með foreldrana þá held ég að ég sé búinn að brenna þær brýr að baki mér, flutti út frá fóstra og mömmu því okkur bara algjörlega kom ekki saman, það gerðist í smá látum og ég hef ekki talað við þau í svoldin tíma, bý svo hjá pabba sem drekkur sig í svefn á hverju kvöldi og ég hitti hann frekar lítið.
takk allir
kv. vandræðastrákurinn sem er aðeins farinn að sjá í sumarsólina
|
|
|
|
| Höfundur lind |
Dagsetning 28. maí 2010, kl. 22:56 |
Sæll og blessaður!
Mikið er gott að heyra að þér er farið að líða aðeins betur. Gott að þú ert búinn að leita þér stuðnings hjá sálfræðingi (vona að þú hafir fundið einhvern sem þér líkar vel við).
Stundum er neflilega svo gott að tala við einhvern utanaðkomandi. Og með því að tala um hlutina sér maður hlutina oft í skýrara ljósi og finnur jafnvel einhverjar lausnir sem hjálpa manni.
Held hinsvegar að þú sért ekki búinn að brenna allar brýr að baki þér varðandi mömmu þína. Getur þú talað eitthvað við hana um þín mál? Svo væri líka gott fyrir þig að fara á Alanon fundi vegna pabba þíns.
Já, taktu bara einn dag í einu og gerðu eins vel og þú getur
Bestu kveðjur til þín
lind.
|
|
|
|
| Höfundur 4x140 |
Dagsetning 29. maí 2010, kl. 04:24 |
hæhæ,
hæ ég veit ekki með mömmu, það er líka það að eftir allt sem hún hefur dregið mig í gegnum þá langar mig bara rosalega lítið að hafa nokkuð samband við hana (hún er líka bullandi alkahólisti, sem og fósturpabbi minn)
ætla allavega að gefa því góðan tíma,
en já ég var voða efins um að það myndi hjálpa að tala við sálfræðing, en já skil það núna að það er ástæða fyrir því að þetta fólk er lært í sínu fagi.
stóð alltaf á þeirri skoðun að fólk þyrfti ekki hjálp sálfræðinga nema það væri alsvarlega veikt að geði, algjörlega rangt hjá mér og frekar barnalegt að halda því framm.
er ekki kominn með vinnu í sumar og er áleiðinni í staðin til bróður pabba útá landi, ætla að vera þar allavega eitthvað framm á sumar, fínnt að komast í burtu frá öllu þessu rugli og í sveitina bara
takk æðislega enn og aftur
kv. ónafngreindur  |
|
|
|
